Limburg

Limburg In De Middeleeuwen

Limburg was in het Romeinse Rijk een grensgebied. Frankische stammen mochten hier wonen op voorwaarde dat ze de de grenzen (limes) verdedigden als zogeheten “foederati”. Na de val van het West-Romeinse Rijk ontstond er een machtsvacuüm. De enige orde die er nog was, werd gehandhaafd door plaatselijke heren.

De Franken konden uiteindelijk een overheid organiseren door hun rijk op te splitsen in gouwen. Voor Limburg waren dat Toxandrië, Haspengouw, Maasgouw, Luikgouw Hettergouw en Gulikgouw. Het Limburg lag geografisch pal in het midden van het grote Frankische Rijk. Vlakbij lag Aken, de eigenlijke hoofdstad. Deze gunstige ligging betekende een heropleving van de economie en bevolkingsgroei in Limburg.

LimburgTijdens het Verdrag van Verdun werd het Karolingische Rijk opgesplitst in drie delen: West-, Midden- en Oost-Francië. Limburg lag in het middenrijk, ook wel Lotharingen genoemd. Aangezien Lotharingen lange tijd heen en weer werd getrokken, betekende dit ook een onzekere periode in Limburg. De verzwakte centrale macht was een reden waarom de plaatselijke heren steeds meer macht kregen over hun domein.

Naast de wereldlijke leiders, was er ook een belangrijke geestelijke macht in Limburg. Het Prinsbisdom Luik werd reeds in de achtste eeuw opgericht en bleef steeds meer aan invloed en macht winnen. Aan het hoofd stond een bisschop, meestal een nazaat van een invloedrijke familie. Deze titel was vanzelfsprekend niet erfbaar.

Via huwelijksstrategieën kwam het hertogdom Brabant en het hertogdom Limburg in handen van de Bourgondiërs. Deze laatsten waren echter ook leenmannen van de Franse koning, maar des te machtiger. Het is altijd een streven geweest van de Bourgondiërs om Lotharingen te restaureren van de Middellandse Zee tot aan de Noordzee. Ze werden hier echter door hun buren in tegengewerkt. De laatste Bourgondische telg huwde met een Habsburgse prins waardoor Limburg nu tot de Nieuwe Tijd tot het Habsburgse rijk hoorde. Het Prinsbisdom Luik bleef al die tijd ne